పశ్చాత్తాపం!

“హలో… ” ఎవరో పిలిచినట్టు అనిపిస్తే ఆగాను. ఒక క్షణం చూసి నన్ను కాదులే అని వెళ్లిపోతుంటే “హల్లో..” అని హోసానా టైపు లో వినపడింది. ఈ స్టోను చాలా పేమస్ కదా అని తిరిగి చూస్తే అరుణ్ గాడు. వీడ్ని వర్ణించటానికి తెలుగు భాష చాలదు. ఏదన్న కొత్తది కనిపెట్టాలి. ఎప్పుడూ మచ్చుకకి కూడా బాధ,కోపం అనేవి వీడిలో  కనిపించవు. ఎప్పుడూ ఓ నవ్వు ఏస్కోని తిరుగుతూ ఉంటాడు. అదేంటో మంచి అయినా, చెడు అయినా ఏ మాత్రం తేడా లేకుండా ఒకేలా తీస్కుంటాడు. మంచి జరిగితే “ఇది అనుకున్నదేరా” అనేవాడు. చెడు జరిగితే “ఇంకా నయం..ఇలా నాశనం అయిపోలేదు” అనేసేవాడు. అసలు వాడు అన్నట్టు నాశనాలు జరిగితే ఏం చేసేవాడో అని ఎప్పుడో ఒకసారి అనుకున్నా. కానీ దానికి నేనే కారణం అవుతానని అనుకోలేదు.
“ఏంట్రా సంగుతులు..ఈ మధ్య కనిపించటం మానేసావు?” అని అడిగాడు రొప్పుతూ.
నేను తలదిన్చుకున్నాను. వెళ్ళిపోతా అని తెల్సేట్లు గడియారంవైపు చూస్కున్నా.
“పని ఉందా? తర్వాత మాట్లాడనా?”
“అవును, తర్వాత కలుద్దాం” అనేసి వడివడిగా అడుగులు వేస్కుంటూ అక్కడనుండి వచ్చేసాను. 

అసలు జీవితంలో అత్యంత క్లిష్టమైన పరిస్థితి ఏమిటో తెల్సా మీకు? మనం తప్పు చేసినప్పుడు, ఆ తప్పు పర్యావసానం మన సన్నిహితులు అనుభవించినప్పుడు, అది మన వల్లే జరిగింది అని వాళ్ళకి తెలీక వాళ్ళు మనని అభిమానంతో చూసినప్పుడు. అసలు మనస్సాక్షి అన్నదే లేని వాళ్ళని పక్కన పెట్టేయండి. అది ఉన్నవాళ్ళ పరిస్థితి నరకం. వాడికి నిజం చెప్పి సారీ చెప్పమని నా బుద్ధి చెప్తోంది. ఒక్క సారీతో చేసిన పాపం పోతుందా, పాపం ఎంత యాతన అనుభవించాడో కదా, నిన్ను అస్సలు క్షమిస్తాడా? అని మళ్లీ తనే కడిగేస్తోంది. ఏం ఆలోచించకుండా ఉందాం అంటే కుదరట్లేదు. విసుగు వచ్చేస్తోంది. ఇంతలో నా పక్కనుండి నా లాంటి మనిషే ఒకడు వచ్చాడు.
“ఎవరు నువ్వు? నాలాగే ఎందుకు ఉన్నావు?” అని అడిగాను.
“నేను నీ అంతరాత్మని రా ఫూల్. సినిమాలు చూడవా?”
“ఓహ్ నువ్వా..చెప్పు ఎందుకొచ్చావు?”
“ఎందుకురా అంత బాధపడతావు..తప్పు ఒప్పెస్కో..చెప్పేసెయ్ వాడికి,ఇది చాలా కామన్!”
“సర్లే..నువ్వు అలాగే చెప్తావు..వాడ్ని పేస్ చెయ్యాల్సింది నేను”
“మరి తెల్సే ఆ తప్పు చేసావు కదా..ఎందుకు చేసావు రా?నేను చెప్పినా వినలేదు నువ్వు..”
ఈ అంతరాత్మ కూడా భలే గడుసు అసలు. తప్పు చేసేటప్పుడు నెమ్మదిగా చెప్తుంది. తప్పు జరిగిపోయాక గట్టిగా చెప్తుంది.
“బుద్ధి గడ్డితిని..ముందు జరగాల్సింది చూడు”
“చెప్పకుండా ఉండలేవు.చెప్పకపోతే మటుకు ఇట్లా బాధపడుతూనే ఉంటావు. చెప్పేసి లటుక్కున కాళ్ళు పట్టేస్కో!”
“చస్తానా?”
“మరి ఫోన్ చెయ్యి, కలువు వాణ్ని”  నా అంతరాత్మ వెళ్ళిపోయాడు.
అరుణ్ కి ఫోన్ చేశా.
“రేయ్..నిన్ను కలవాలి..కొంచం అర్జెంటు” అన్నాను.
“ఓకే రా..లైబ్రరీ కి వచ్చేయ్. బయట ఉంటాను.”
***
వాడు కనిపించంగానే వాడి కాళ్ళ మీద పడిపోయా.
“ఏంట్రా ఇది?”
“రేయ్ అరుణ్..నువ్వు నన్ను క్షమించాలి..”
“దేనికి రా”

“నిన్న నీకు అలా జరిగి ఉండాల్సింది కాదు..”
“ఏంట్రా?”
“నేనే తెల్సి తెల్సి మీకు శక్తి సినిమా టికెట్స్ ఇచ్చాను”
వాడి మొహం సీరియస్ గా  ఐపోయింది. నేను వాణ్ణి అలా చూడటం అదే మొదటిసారి.
“నువ్వు చెప్పేది నిజమా?”
“నిజమే రా”
“ఎందుకు రా అలా చేసావు?”

“ఏం చెయ్యను..ఎవరికి ఇచ్చినా తీస్కోవట్లేదు..డబ్బుల బొక్క ఎందుకు అని నీకు అమ్మమని శంకర్ చెప్పాడు. నువ్వు లక్కీగా రివ్యూలు చదవవు, నీకు ఎవరు ఇంకా బాలేదు అని చెప్పలేదు. ఆ సినిమా బానేఉంది అని చెప్పి టికెట్ అమ్మాను. సారీ రా”
వాడు ఇంకా తేరుకోలేదు. కాసేపు ఆగి..

“రేయ్..నా డబ్బులకి బొక్క పడుతుంది, ఆ సినిమా టికెట్ అమ్మిపెట్టరా అంటే నేనే మా ఆఫీసులో అమ్మేవాడ్ని కదరా? ఎందుకు రా ఇలా చేసి మన స్నేహాన్ని అవమానపరిచావు ?” తొలిప్రేమలో పవన్ కళ్యాణ్ లాగ భలే డైలాగ్ వేసాడు వెధవ.
“అది కాదు రా..నువ్వైతే ఏదన్న పాజిటివ్ గా తీస్కుంటావు కదా అని..”
“మాట్లాడకు!”
నన్ను మూస్కోమని వాడు మూస్కొని వెళ్ళిపోతున్నాడు. శక్తికి ఇంత శక్తి ఉంటుందని అనుకోలేదు.